Dlaczego najdziwniejszych? Bo to jedna wielka hybryda. Instalator oparty na WinPE 2.0, który w pewnym momencie wraca do trybu tekstowego rodem z NT 4.0. System startuje zupełnie jak XP, logo ma trochę podobne do Visty, a oparty jest w zasadzie na Small Business Server 2003. I te rzeczy z 2003 dają się niestety we znaki.

Ale do rzeczy – czym jest WHS? Możemy go potraktować jako przerośniętego NAS-a (Network Attached Storage). Swoją rolę najlepiej spełnia, gdy jest podłączony do sieci i dużej powierzchni dyskowej. Spokojnie wtedy siedzi gdzieś w kącie, a my mamy z każdego komputera w sieci domowej dostęp do naszych danych. Jak na zwykłym komputerze gdzieś w sieci. To jednak nie wszystko – dodatkowo oprogramowanie dba o regularny backup naszych komputerów do centralnego serwera domowego, dba o mirroring danych już na serwerze, zapewnia dostęp zdalny do plików na dysku serwera (przez przeglądarkę internetową, fajna sprawa). I dostępne jest wiele add-inów, które mają możliwość współpracy czy to z kamerkami internetowymi czy systemami inteligentnych instalacji elektrycznych.

Dostęp i ustawienia realizowane są przez Windows Home Server Console, gdzie można łatwo skonfigurować backup, udostępniane foldery (i uprawnienia do nich), można zobaczyć aktualny status sieci (czy aby któryś z komputerów nie ma nieaktualnego antywirusa lub kopii zapasowej). Ale można też zalogować się “po ludzku” przez RDP i działać na pulpicie. Mimo iż jest to wyraźnie odradzane ;-)

Wspomniałem o dziedzictwie 2003, które jest widoczne wyraźnie. Z jednej strony jest to choćby IIS 6.0 który to serwuje stronę zdalnego dostępu przez przeglądarkę. Z drugiej – olbrzymia ilość poprawek. Po świeżej instalacji było ich w okolicach setki. Jednak, za to, jeśli ktoś się zna, to daje się uruchomić funkcje, których “oficjalnie” nie powinno być – ja konfigurowałem VPN, ale podobno da się nawet postawić kontroler domeny Active Directory.

Nie miałem (całe szczęście) okazji przetestować czy faktycznie da się te kopie zapasowe odzyskać – podobno możliwe jest też odzyskiwanie z użyciem płyty CD na “goły sprzęt”, gdy nam wszystko kompletnie padnie. Choć przyznam, że mnie to interesuje i chyba zaraz spróbuję jakąś maszynę wirtualną na szybko ustawić i odzyskać.

Podoba mi się, że nawet jest wtyczka do Media Center – jestem w stanie sobie wyobrazić kontrolę np. “zapchania” dysku serwera korzystając z komputera pod telewizorem. Mój testowy serwer to ani wielkiego dysku nie miał, ani ja nie mam komputera pod telewizorem, ale może być przydatne ;-) Ciekawe wydaje się np. przenoszenie starych nagranych programów z telewizji na Home Server, by odciążyć dysk “nagrywarki” i udostępnić to wszystko w sieci.

Oczywiście, by cały Home Server miał sens, to nie można zrobić tak jak ja, że jeden z komputerów na 1000 GB dysku, a cały serwer, który go m.in. backupuje, ma dysku 80 GB. Istnieją gotowe zestawy od m.in. HP czy Acera dostarczane wraz z WHS i miejscem na przykład na 4 dysku, po 1,5 TB każdy. I mamy piękny centralny serwer w domu udostępniający wszystkie nasze zdjęcia, filmy czy muzykę.

Przejdźmy do wad – z jednej strony jest to oparcie na Windows 2003. Znów musiałem uruchomić Internet Explorera (i to 6.0 początkowo) by wykonać update. Poprawek była masa, niektóre zapewne dla mojego, zamkniętego na świat (prócz portu 80 i 443) serwera – mało istotne. System nie wspiera też nowego wynalazku wprowadzonego wraz z Windows 7, HomeGroup, prostej wymiany plików pomiędzy komputerami. Konsola zarządzania nie działa zawsze płynnie (choć tutaj wpływ ma pewnie to, że mój testowy serwer to Pentium M 1 GHz).

Obecnie poważnie rozważam zakup jakiegoś małego komputerka z Atomem i postawienie go jako domowy serwer. Przynajmniej na jakiś dłuższy test, tak w okolicach pół roku, bo na tyle można uzyskać wersję próbną – pełna kosztuje, w USA, 100 dolarów. Nie jest niebywale wygórowana, jak to korporacja ma w zwyczaju, ale za taką cenę można też kupić pewnie tańszego NAS-a…

I jak wyszło? Nieźle. Oprócz już jednej uwagi, na sam początek – jeżeli chce się mieć kartę TV jako jedyny odbiornik TV, to polecam taką z dwoma tunerami. Żeby nagrywać i oglądać jednocześnie. To coś, czego mi teraz trochę brakuje.

Jako programu do odbioru TV używam Windows Media Center. Zresztą kartę kupowałem m.in. dla pilota z WMC zgodnego. Naprawdę świetny kawałek oprogramowania. A zadziwiony faktem, że w Polsce istnieje – dla kilku kanałów co prawda – elektroniczny program telewizyjny (EPG), gdy go skonfigurowałem (bo automatycznie ustawił się tylko dla EuroSportu) stwierdzam – to jest naprawdę super! Wybieram “Dr. House”, naciskam na pilocie nagrywanie i działa. Samo, bez programowania. Co prawda są przesunięcia, ale z pewnością jest to pewniejsze niż moje prehistoryczne wideo.

Od strony sprzętu – kupiłem Compro E650F. O firmie Compro nigdy nie słyszałem, karta skusiła mnie jednak zgodnym z WMC pilotem, hybrydowym tunerem DVB-T/analog oraz – czego się najbardziej obawiałem, słysząc historie o kartach telewizyjnych – zgodnością z Windows 7 w wersji 64-bitowej. No i niewygórowaną ceną, około 200 zł, oraz oczywiście byciem kartą low-profile. Dołączone do karty oprogramowanie mnie nie interesowało, od razu byłem na Media Center zdecydowany. Niemniej i tak musiałem zainstalować, bo bez programu “ComproRemote” niestety pilot nie funkcjonował jak powinien.

Wróćmy do oprogramowania. Problemem jest to, że w WMC nie ma funkcji “sleep”, tj. wyłączenia komputera po pewnym czasie. To znaczy istnieją jakieś aplikacje mające to dodać, np. Sleep Timer v2, jednak akurat ta aplikacja sprawia problemy – przede wszystkim pokazuje się nie na tym monitorze na którym jest Media Center, a ten drugi mam przy oglądaniu telewizji wieczorem zwyczajnie wyłączony. WMC – z nieznanych mi powodów – nie ma też w swoich możliwościach funkcji zahibernowania komputera. Albo sleep albo wyłączenie. To jest rozwiązane przeze mnie przez krótki czas hibernacji – przed snem komputer usypiam, a po 30 minutach bezczynności sam się hibernuje. Zastanawiacie się, co się stanie, jeśli akurat będę nagrywał coś wtedy? Ja też się zastanawiałem, jednak programiści nie byli głupi – system wyłączy wszystko, co niepotrzebne, ale nagra i dopiero wtedy się uśpi. Tak samo potrafi się też “obudzić” żeby nagrać coś innego, zaprogramowanego. Tego jeszcze nie sprawdzałem, zresztą przy wyłączonej listwie chyba się nie uda ;-)

Telewizja w PC? Super. Naprawdę, nie przypuszczałem, że to może być fajne. Timeshifting, nagrywanie, EPG, super sprawa!

O ile ktoś mógłby zaproponować tutaj po prostu sklonowanie dysku, o tyle system Windows nieładnie go może zaskoczyć, gdy na nowym komputerze nie wystartuje. Poza tym – a co jeśli mamy wersję OEM systemu? Przenieść na nowy nie możemy, a na nowym już jest. A co jeśli chcemy się od razu na nowym komputerze przenieść na nową wersję systemu?

Użytkownicy Linuksa w zasadzie mogą przerwać tutaj czytanie tego tekstu, bo trzeba przyznać, że można to zrealizować prościej – scp, tar i gzip teoretycznie pozwoliłyby załatwić sprawę. Co najwyżej się ustawi odpowiednio bootloader czy też doda odpowiednie moduły kernela (względnie go przekompiluje), zmieni trochę ustawień i sprawa z głowy. Nigdy nie robiłem tego w praktyce, ale teoretycznie przynajmniej wydaje się to w miarę proste.

Użytkownicy Windows – mają gorzej. O ile przenieść dane to żadna filozofia, o tyle z ustawieniami, danymi aplikacji czy samymi aplikacjami może być problem.

Trzeba zacząć od zbierania informacji – w jaki sposób możemy przenieść dane ze starego komputera, na nowy? Albo siecią (najlepiej Gigabit Ethernetem, prawda?), albo możemy wyjąć dysk i włożyć do nowego komputera (ewentualnie podłączyć np. przez eSATA) albo możemy wszystko nagrać na płyty – możliwości jest wiele.

Dobra, wiemy jak, ale czy wiemy co? Dane aplikacji są porozrzucane w różnych miejscach – na szczęście obecnie jest to zazwyczaj katalog AppData w \Users albo folder \ProgramData i mało jaki program trzyma coś w \Program Files. Przyznam, że na ogół nie migruję danych każdej aplikacji – tylko te, których konfiguracja zajmuje dużo czasu lub te w których jest dużo moich rzeczy – na przykład historię rozmów z komunikatora czy archiwum poczty e-mail.

Hej, moment! Ale tak właściwie, to jakich ja programów używam na komputerze? Ile ich jest? Jakie są? Windows ma jakąś bazę aplikacji? Ten punkt to jest powód dla którego zacząłem pisać cały ten “poradnik”. Do skatalogowania jakich to programów używam na komputerze używam pewnego skryptu, znalezionego gdzieś, nie mam pojęcia gdzie (ale jest w Internecie jedna strona z nimi jest podobny na Technecie), który nawiasem mówiąc przed chwilą zmodyfikowałem, bo ujrzałem miejsce do optymalizacji… Jest to skrypt VBS, odczytuje gałąź Rejestru odpowiedzialną za listę aplikacji wyświetlaną w aplecie Panelu Sterowania “Programs and Features”. Zapisuje on te dane do pliku tekstowego. Niestety, znajdują się tam zarówno wpisy duplikowane, jak i poprawki do systemu czy programów. Ale to możemy łatwo usunąć – cat, grep, sort i uniq wchodzą do akcji. Tak, pod Windows też są.

A potem następuje ręczne przejrzenie tej listy – jest tam sporo też… powiedzmy zależności – rzeczy, które są automatycznie instalowane wraz z innymi aplikacjami. Np. sprawdzanie pisowni (Proofing) w Office 2007 w różnych wersjach, czy MUI dla Office – zostawiamy sobie z tej listy tylko to, co najistotniejsze.

Metoda alternatywna: zapisać na kartce. Całkiem skuteczna tak nawiasem ;-)

Instalacja systemu na nowym komputerze. W trakcie tej możemy podzielić dysk na partycje – kiedyś dzieliłem bardzo drobno, obecnie dzielę na dwie, może trzy. Jedna na system i aplikacje, druga na dane, trzecia… różnie. Backup, drugi system – zależnie od pomysłu. Czasem zdarza się, że zostawiam puste, nieprzydzielone miejsce do późniejszego wykorzystania… obecne dyski mają tak olbrzymią pojemność, że w zasadzie ja nie wiem co zrobić z tym całym miejscem. To znaczy tak mi się wydaje, bo 320 GB też się wydawało wielkie, a już jest małe.

Co do samej instalacji – nawet jeżeli komputer przychodzi z systemem OEM, to ja preferuję ręczną instalację od podstaw. Zwłaszcza gdy to jest laptop to widać ile różnych dziwnych rzeczy potrafią zainstalować producenci w ramach ułatwiania życia.

Po 15-20 minutach (lub też 39 microsoftowych minutach w przypadku Windows XP) mamy system gotowy. Teraz ładnie wystarczy stworzyć konto użytkownika, dostosować do podstawowych potrzeb… i tutaj pojawia się ciekawa kwestia. Istnieje sobie Windows Easy Transfer (vel User State Migration Tool), który pozwala przenieść ustawienia użytkownika dotyczące różnych programów z jednego komputera na drugi. I dane oczywiście też. Użyłem w zasadzie jeden czy dwa razy jak dotąd – i być może tym razem będzie kolejna próba.

W przypadku przenoszenia ręcznego (aby uniknąć przeniesienia całego śmietnika starych plików tymczasowych) przenoszenie ustawień aplikacji jest większym problemem. O ile Windows daje się dopasować do moich potrzeb w kilka minut, o tyle już np. Firefox byłby znacznie większym problemem. Ale akurat profil Firefoksa możemy przenieść “żywcem”, albo skorzystać np. z aplikacji MozBackup. Tak samo żywcem z jednych \AppData można przenieść całą konfigurację FileZilli (używam jako podstawowego klienta FTP/SFTP), Notepad++ (mój podstawowy edytor), a w zasadzie nawet cały keyring z GnuPG nie jest problemem. Nigdy nie próbowałem przenosić ustawień Outlooka ani innych programów pakietu Office w ten sposób – za to robiłem to przez USMT 2.0 w Windows XP i tam działało bez problemu.

Ile czasu może zająć instalacja całego używanego oprogramowania i przygotowanie komputera do swoich potrzeb? Nie wiem. Zależy od ilości gratów, ilości oprogramowania i setki innych rzeczy, w tym nieprzewidzianych problemów. Warto jednak zwrócić uwagę, że w zasadzie to instalację systemu robi się raz na dłuższy czas – przynajmniej ja tak robię – więc chyba mozna na to poświęcić trochę więcej czasu, prawda?

A co do samej instalacji aplikacji – często robię sobie kopie używanych plików instalacyjnych, by potem nie musieć tego pobierać znów z internetu. Na ogół dotyczy to większych poprawek (np. Service Pack) oraz programów które niekoniecznie często zmieniają swoje wersje.

I słusznie się możecie domyślać, że wpis o takiej tematyce nie jest bez powodu. Ale czym jest mój nowy komputer, jak się ma, dlaczego taki, a nie inny, to jeszcze nie teraz – między innymi dlatego, że nie jest w pełni gotów jeszcze :-)

No cóż, dotychczas najbardziej brutalną metodą było oczywiście zrestartowanie systemu, co jednak robię ostatnimi czasy bardzo rzadko (zwykle gdy przyjdzie jakaś poprawka). W końcu poszedłem po rozum do głowy i okazało się, że można to zrobić łatwiej, szybciej i bez restartu całego systemu. Należy zrestartować usługę “Windows Mobile-based device connectivity”. Ja osobiście ciągle mam problem z zapamiętaniem jak owa usługa się nazywa – jest to RapiMgr.

Jak zatem rozwiązać problem? Prosto (w PowerShellu).

Restart-Service RapiMgr -Force

A potem tylko uruchomienie samego Windows Mobile Device Center z menu Start.

Jednak WMDC potrafi też robić inne cyrki – gdy często podłączałem na zmianę dwa różne urządzenia, to zdarzało się mu gubić informacje, że któreś z nich jest “sparowane” z komputerem. Zdarzało się też gubić ustawioną przeze mnie nazwę urządzenia i zastępować ją przez “Marcin’s Smartphone”. To udało się naprawić bez konieczności rozłączenia i skasowania ustawień i ponownego połączenia – i to nawet chyba na stałe. Nazwa urządzenia przechowywana jest w Rejestrze. Jest to klucz HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Windows CE Services\Partners\<unikalny ID> i wartość PartnershipName.

Świetnie – rozczytuje nawet moje bazgroły, moje dziwnie pisane niektóre literki, bezproblemowo rozumie nasze ogonki, do tego słownik zgadujący i poprawiający słowa – pisanie naprawdę sprawia przyjemność! No i ten nowy panel do pisania o wiele wygodniejszy od tego z Visty. Problemy pojawiają się czasami, gdy miesza się polskie i angielskie słowa, poza tym jest bezproblemowo.

Cały ten post napisałem odręcznie – możliwe, że trwało to dłużej odpisania na klawiaturze mojego laptopa, ale pewnie kilkanaście razy krócej niż stukając w literki klawiatury ekranowej. Dobra robota! Wreszcie korzystanie z komunikatora na tablecie nie będzie takie najgorsze. No i może przypomnę sobie jak to się pisało odręcznie…

Teraz czekamy na rozpoznawanie mowy w ojczystym języku.

PS I tak, wiem, że w oryginalnej wersji tego tekstu jest “pchnąć w tę łódź”, pomyliłem się trochę ;-)

W odróżnieniu od Visty we wczesnych wersjach testowych, 7 jest chwalony (chwalona?) za wydajność. Zachęcony tymi opiniami posłużyłem się sprzętem, który spełnia wymagania sprzętowe w tylko dwóch dziedzinach z nawiązką – ma 1 GB RAM i sporo wolnego miejsca na twardym dysku. Mowa o moim Tablet PC – HP Compaq TC1100. Procesor Pentium M o szybkości zatrważającego 1 GHz we współpracy z kartą graficzną z układem GeForce 4 Go do której się nawet NVIDIA nie przyznaje nie zapewnią mi ani dobrych warunków używania, ani interfejsu graficznego Aero Glass.

Instalacja była stosunkowo szybka. Po niej już działał dotykowy ekran (o ile pamiętam Vista wymagała sterownika do doinstalowania), chwila połączenia z Internetem przez kabel zapewniła sterowniki do karty Wi-Fi. Sterowniki przeznaczone dla Windows XP TCE dla klawiszy specjalnych oraz karty graficznej zainstalowały się w trybie zgodności z XP, jak i program QMenu, jedyna metoda na zmniejszanie jasności ekranu czy wyłączanie modułów łączności bezprzewodowej.

Moje uwagi? Tak, jest szybszy niż Vista. Widać to wyraźnie, gdy Viście brakuje mocy na otwarcie okna folderu (najpierw pojawia się ramka, a po dłuższej chwili zawartość), “siódemka” to robi bez większych problemów. Jako użytkownika Tablet PC oczywiście najbardziej interesowało mnie rozpoznawanie pisma – nowy Tablet PC Input Panel jest bardzo fajny, zarówno w trybie klawiaturki ekranowej, jak i rozpoznawania pisma jako takiego – nowy mechanizm jest bardziej intuicyjny, nie wymaga ciągłego przełączania się w różnych widokach (klikasz na słowo i już możesz je poprawiać litera po literze, widząc treść dalej i wcześniej, jednak o mniejszych wymiarach). Jednak w CHIP-ie 01/2009 twierdzono, że W7 potrafi rozpoznawać pismo w języku polskim – niestety, w beta 1 po ustawieniu języka polskiego mamy do wyboru tylko klawiaturę ekranową jako metodę wprowadzania znaków.

Z nowości w tabletach pojawił się Math Input Panel. W gruncie rzeczy to wygląda mi na włączenie do systemu kawałka Microsoft Education Pack for Tablet PC, w którym było takie coś – potrafi przerabiać pismo na MathML. Poważna wada, że nie działa tak intuicyjnie jak nowy Input Panel – skasowanie czegoś to nie przekreślenie, ale konieczność kliknięcia gumki i ręcznego wymazania.

Teraz do rzeczy, czyli do nowości: Nie podobają mi się nowe ikonki w trayu – są takie zbyt… proste. Nowe Action Center wydaje się być interesujące. Możliwość otworzenia okna na połowie ekranu odpowiednio je przysuwając do krawędzi jest fajna… ale tylko fajna. Nowy taskbar? Fakt, że przyciski na nowym Quick Launch są jakby zintegrowane z aplikacjami które uruchamiamy, bo nie ma zbytniego rozróżnienia, bardzo mi kojarzy nowy Pasek Zadań z MacOSX w odróżnieniu od KDE o którym wszyscy mówią. Niebywała nowość – nareszcie możemy przesuwać miejscami znaczki uruchomionych aplikacji. “Jump lists”? Wydaje się być ciekawe, ciekawy jestem jak to zaimplementują oczywiście ISVs. Nowe Menu Start? Nie zauważam większych różnic. Oprócz tego, że nie da się włączyć klasycznego (ale nawet ja się do tego nowego przyzwyczaiłem) i nie ma linków “Internet” i “E-mail” jakie były w Viście. Szkoda, bo akurat używałem stosunkowo często.

Uwagi dotyczące aplikacji: WordPad otwiera pliki DOCX i ODT. Fajnie… ale DOC to już nie łaska? Paint ma wstążki i jest jakby łatwiej używalny – choć jakoś tak nie wygląda na to, by mu opcji przybyło. Kalkulator nowy jest nieco ciekawszy, XPS Viewer nareszcie jest aplikacją samodzielną, a nie Internet Explorerem. Nowych Windows Media Player i Windows Media Center nieszczególnie miałem okazję testować. Jest Windows PowerShell w wersji drugiej, wraz z graficznym środowiskiem, które wygląda bardzo zachęcająco.

Błędy? No cóż, pierwsze wykrycie karty sieciowej bezprzewodowej doprowadziło mnie do sytuacji gdy mogę sieci wykrywać, ale połączyć się z nimi nie, bo… “nie mam sterowników”. Restart naprawił sytuację. Druga błędna rzecz to taka, że Windows Experience Index niestety jest chyba tak niski, że program testujący szybkość komputera wiesza na amen system. Zresztą powieszenie systemu na amen mogę też łatwo zrealizować wkładając kartę do czytnika SD, ale taka sytuacja była i w Viście (także z SP1, a miało tak nie być…). No i to, że nie mam dual-boota z jakiegoś powodu i z Visty i 7 mogę używać póki co tylko 7 też chyba jest błędem.

Ogólna ocena? Ciekawe. Ewolucja. Zobaczymy co będzie dalej.
Ale mam wrażenie, że bardziej byłem zachwycony nowościami w Viście w stosunku do XP. Obecnie Windows 7 to taka Vista na sterydach. Ew. “ciąg dalszy eksperymentu Mojave” jak to ujął Karol Stilger.

Windows N to takie coś, co powstało, ale nikt tego nie kupił podobno. Bo i po co, skoro miało cenę taką samą, a pewnej funkcjonalności było pozbawione (skądinąd istnieje coś takiego, co nazywa się Media Restore Pack i pozwala przywrócić “utracone” elementy).

Z tego też powodu nie znam nikogo kto używa Windows w wersji “europejskiej”. Oprócz jednej osoby. Mnie.

Używam Visty Business N. Nie dzieje się to bynajmniej z powodu, że nienawidzę Windows Media Playera i natychmiast zastąpiłbym go innym programem. Nie, WMP to mój podstawowy odtwarzacz plików muzycznych i gdyby potrafił synchronizować się z Zune byłby jedynym. No cóż, jednak strategia producenta nie łączy produktów Windows Media z Zune i używam dwóch – i tak dobrze, że potrafią między sobą wymieniać “oceny” utworów. Skąd zatem “N”? Dostałem taki z MSDNAA. Wiedząc, że da się WMP doinstalować, machnąłem na to ręką, do jednej dodatkowej literki w nazwie systemu się przyzwyczajając.

Dotychczas byłem przekonany, że ów brak Windows Media Playera, którego doinstalowałem, jest jedynym problemem. No niestety z błędu wyprowadził mnie instalator czegoś, co nazywa się Windows SideShow Managed Runtime, który był wymagany, bym mógł użyć gadżetu SideShow, który umożliwia pobieranie informacji z Twittera. O SideShow pisałem już wcześniej zachwycając się wersją dla Windows Mobile.

O co zatem chodzi? Szczęśliwy zbieg okoliczności zaprowadził mnie na forum na MSDN na którym to dowiedziałem się, że Business N tak ma. I że nie działa również na nim emulator SideShow, a tak w ogóle, to w sumie w ogóle cały mechanizm może nie działać.

Windows SideShow has a dependency on another component which is not present on the “N” SKUs (called Windows Portable Devices, or WPD), which is media-related.

Rozwiązanie? Nie używać wersji N. Ale teraz mamy inną zagadkę: skoro SideShow w ogóle u mnie nie powinien działać, to dlaczego działa? Problem jest taki, że nie pamiętam w jaki sposób aplikowałem WMP11 – być może był to ów Media Restore Pack, o którym wspomniałem na początku. Nie pamiętam po prostu. Gdybym chciał go zaaplikować ponownie to czekało by mnie odinstalowanie SP1 dla Windows Vista, instalacja MRP i ponowna instalacja SP1. Strata czasu, jeden głupi gadżet to nie jest tego wart. Do tego nie ma powodzenia, że się uda, może jednak aplikacja MRP do Visty N nie daje tego samego, co oryginalna Vista nie “N”?

Naszło mnie jednak coś innego. Niektórzy kojarzą może moje boje z próbą zainstalowania Internet Explorera 7 beta 2, w których posunąłem się do modyfikacji pewnych plików instalacyjnych, by nie było sprawdzania istnienia poprzedniej wersji, której nie mogłem odinstalować. Nachodzi mnie chęć by spróbować znów podobnej sztuczki modyfikując pakiet MSI w którym to jest ów Runtime zawarty (i gdzie cały ten “SideShow Managed Runtime” to jeden plik dorzucany na Global Assembly Cache nawiasem), by nie sprawdzał wersji systemu. MSI można łatwo przemienić w pewien specjalny plik XML, a ten znów z powrotem w MSI z użyciem ładnego konsolowego otwartego narzędzia MSI2XML. Więc czy coś stoi na przeszkodzie by wziąć pakiet MSI, zmienić w XML, usunąć warunek który nazywa się tam “PremiumOnly” i stworzyć z tego nowy pakiet MSI i spróbować zainstalować? Nie wiem czy to zadziała. Ale mam wielką ochotę spróbować.

Uwaga na przyszłość: nic nie jest takim, jakie się wydaje, zwłaszcza w świecie Windows.

[tags]Windows Vista, Windows SideShow, Windows N, Windows Media Player, MSI2XML[/tags]

PS. Komisja Europejska wyrzuciła tylko Windows Media Playera. A wiecie czym jest i jak się różni Windows w wersji KN?

Windows SideShow pozwala umieszczać specjalne gadżety, wyświetlające pewne informacje o naszym komputerze, jednak owe gadżety nie są na pasku bocznym (sidebar), a na zewnętrznym urządzeniu. Może to być czy cyfrowa ramka do zdjęć czy dodatkowy ekran LCD na notebooku. Nigdy o tym nie słyszeliście? Nic dziwnego, bo jakoś zbytnio głośno o tym nie jest.

W każdym razie tym, na co najbardziej czekało wiele osób było uruchomienie urządzenia pracującego pod kontrolą Windows Mobile jako dodatkowego ekranu Windows SideShow. Co to miało by dać? A na przykład możliwość przeglądania feedów RSS z czytnika komputerowego bezpośrednio na urządzeniu czy też… sterowanie Windows Media Player.

Dwa dni temu pojawiła się informacja na Windows SideShow Team Blog, ja na to trafiłem dzisiaj – oto doczekaliśmy się wreszcie SideShow for Windows Mobile Developer Preview. Jest to oczywiście wersja beta, no i jak widać wyszła w czerwcu 2008 roku, podczas gdy ostatnio pracownicy MSFT przebąkiwali coś o trzecim kwartale 2007… nieważne. Jest. I – co zadziwiające – działa nawet bez większych problemów.

W jaki sposób tego użyć? Pobieramy, instalujemy na urządzeniu (wymaga urządzenia z systemem Windows Mobile 5.0 lub nowszego oraz .NET Compact Framework 2.0 – oraz koniecznie Bluetooth) i parujemy je z komputerem (wyposażonym w system Windows Vista w wersji innej niż Home Basic), a na zakładce “Services” w “Bluetooth Devices” pojawia nam się usługa “Windows SideShow”. Co potem? Instalacja sterowników, które są pobierane z Windows Update (u mnie zadziałało dopiero za drugim razem). A potem już bezproblemowo możemy dodawać gadżety do naszego nowego urządzenia SideShow.

Ja mam doinstalowane (można pobrać za darmo) kilka dodatkowych gadżetów poza standardowymi Windows Media Player i Windows Mail. O ile wszystkie dotyczące Outlooka nie mają racji bytu przy urządzeniach Windows Mobile (które i tak się domyślnie z Outlookiem potrafią synchronizować), o tyle PowerPoint Remote, FeedViewer i Windows Media Player stają się bardzo fajne.

Pierwszy wspomniany pozwala sterować wyświetlaniem prezentacji PowerPointa bezpośrednio z urządzenia PDA, wraz np. z podglądem następnych slajdów.

Drugi odpowiada za przeglądanie RSS (wpisy są bezpośrednio wysyłane na nasze urządzenie), a trzeci pozwala sterować (zmieniać utwory, pauzować, odtwarzać, rozgłaśniać, ściszać, przeglądać bibliotekę) programem Windows Media Player.

SideShow for Windows Mobile dodaje także do ekranu Today (polskie tłumaczenie: “ekran Dzisiaj” mnie zawsze śmieszy) plugin pokazujący aktualny stan poszczególnych gadżetów (u mnie na przedostatniej pozycji).

Oczywiście to jest beta – próbując na przykład uruchomić gadżet pogody (zewnętrzny, który notabene wymaga używania Windows Sidebar, którego nie używam, bo nie lubię) urządzenie mi się zawiesiło, a potem widać, że na ekranie Today zamiast znaczka stopnia jest jakaś dziwna literka. Ale sam gadżet pogody działa ;-)

Ale muszę przyznać, że nie spodziewałem się, że coś takiego jak SideShow może być takie fajne – choćby tego sterowania odtwarzaczem (ponoć jest też sterowanie Windows Media Center, jednak tej aplikacji nie posiadam na tym komputerze) szukałem jakiś czas temu.

Ach, aplikacja wspierająca Windows SideShow ma się pojawić (dzięki pewnej zewnętrznej firmie) także na iPhone/iPod Touch ;-)

[tags]Windows Vista, Windows SideShow, Windows Mobile, developer, preview, beta, PDA, Bluetooth[/tags]

Zapowiadany z olbrzymią liczbą poprawek, nowych sterowników, miał uczynić system szybszym, lepszym, stabilniejszym i tak dalej i tak dalej. Głównie miał poprawić denerwujące problemy związane z kopiowaniem plików, zwłaszcza przez sieć.

Ja osobiście nie miałem problemów z kopiowaniem plików przez sieć, było to nawet szybsze niż przenoszenie z partycji na partycję. Niekiedy jednak były problemy przy plikach na dysku – ich przenoszenie do katalogu innego, tagowanie, czy nawet usuwanie powodowało, że pokazywał się komunikat o szacowaniu czasu operacji i szacowanie trwało i trwało… Ja sam mam także problemy z nagrywaniem płyt pod Vistą, a raczej z samym napędem DVD, który potrafi sobie z systemu “zniknąć” aż do czasu restartu. Dotychczas nie próbowałem tego naprawić aktualizacją BIOS czy czymś takim, używając napędu DVD na tyle rzadko, ze to nie przeszkadza.

Mój system ma już nieco ponad rok – przez ten czas przeżył instalację niezliczonych ilości oprogramowania, co sprawiło, że jego początkowa szybkość już nie jest nawet zbliżona do szybkości obecnej – co zadaje kłam stwierdzeniom, jakoby Vista pozbyła się problemu z zaśmieceniem rejestru i wolniejszą pracą przy długotrwałym używaniu. Gdzie tam, mój system, obecnie, po zainstalowaniu SP1 uruchamia się ponad dwie minuty (od naciśnięcia włącznika do uruchomienia ostatniego programu z autostartu), a kiedyś robił to w minutę (i to miał do tego 0,5 GB mniej pamięci RAM).

Sama instalacja Service Pack 1, z użyciem tego “Standalone” instalatora, trwała około godziny. Można było spokojnie od komputera odejść i wrócić po dłuższym czasie, gdzie przywitał system, który się nie różnił niczym na pierwszy rzut oka.

Na co zwróciłem uwagę? Na bardzo dziwne zachowanie mojej karty dźwiękowej, która zaczęła się przycinać i wyłączać. Włączała się gdy trzeba było jakiś dźwięk odtworzyć, a że trwało to moment, to na przykład powiadomienie w komunikatorze było spóźnione. Stało się to denerwujące, ale sprawę załatwił nowy sterownik do dźwięku, który był z sierpnia 2007 roku notabene. No cóż, ciekawe.
Zwróciłem uwagę też, że kopiowanie niewiele się zmieniło – nadal są wyraźne problemy gdy przenoszę obrazki, za to szybciej je system oznacza tagami.
Ciekawi mnie jak wygląda sprawa wydłużenia czasu pracy na baterii, czego jeszcze nie miałem okazji spróbować. Niewiele mi także pomogą usprawnienia w pracy w domenie Windows Server 2008, ani BitLocker czy Windows Media Center.

Ciekawe czy szybkość startu i zamykania się systemu się poprawi, może samo i wkrótce? Choć trochę w to nie wierzę…

W maju zeszłego roku używałem Windows XP w widoku klasycznym i nie spodziewałem się, że kiedykolwiek znajdę coś, co mi to zastąpi, bo to był mój ukochany wygląd już od czasów Windows 95. I co się okazuje dziś? Myliłem się.

Już blisko czwarty miesiąc używam Visty, aczkolwiek cały czas w wersji RC2 z powodu mojego lenistwa, do codziennej pracy, z włączonym Aero Glass i są rzeczy, do których się przyzwyczaiłem. Nie tylko w samym Aero, ale i w Viście jako takiej. Rzeczy, których mi brakuje, gdy siadam do Windows XP lub używam aplikacji, które średnio współpracują z systemem z różnych powodów. Są to w większości drobnostki, małe rzeczy, które okazują się przydatne. Na niektóre zwracano uwagę na wszystkich prezentacjach nowego dziecka Microsoftu, na inne mało kto zwrócił uwagę.

Mój faworyt to żywy podgląd zminimalizowanych aplikacji przez miniaturki pojawiające się po najechaniu myszą na ikonkę. Niesamowicie się przyzwyczaiłem – minimalizuję na przykład jakiś instalator, a potem kontroluję dzięki miniaturce czy pasek postępu nie doszedł już do końca. Albo rozpoznaję przez miniaturki czy otwieram właściwą instancję jakieś aplikacji.

Na ogól nie używam ani Alt+Tab (które z podglądem też jest o niebo wygodniejsze), ani bajeranckiego Win+Tab (chyba, że chcę zrobić wrażenie ;-)) tylko posługuję się paskiem zadań. Szukam obecnie czegoś podobnego do tego, ale jako rozszerzenie do Firefoksa – pogląd karty po najechaniu myszą na nią, ale nie widzę.

Co dalej? Tagowanie. Tagować można różne pliki, głównie obrazki, potem przy przeglądaniu katalogów można według tagów filtrować, można wyszukiwać np. zdjęcia z określonymi tagami. Ja przykładowo zdjęcia moich przyjaciół tak otagowałem, że teraz mogę wyszukać wszystkie zdjęcia na których znajdują się jednocześnie na przykład pewna M. i pewna A. :-) WinFS to nie jest, ale i tak bardzo fajna, bardzo wygodna i przeze mnie bardzo często używana rzecz. O właśnie – to okno wyszukiwania na górze każdego okna explorera jest bardzo, bardzo wygodne. Szybki dostęp do wyszukiwania, a dzięki indeksowaniu chodzi błyskawicznie. A jak już przy przeglądaniu katalogów jesteśmy, to szybkie cofanie się przy przechodzenie do podkatalogów dzięki rozwijanym listom w pasku adresu też jest wygodne. Znacznie lepsze niż ścieżka (na którą można się notabene przełączyć) w starszych wersjach systemu.

Jeszcze jedno małe, drobne usprawnienie użyteczności. Nowy dialog otwierania/zapisywania plików. Większy, z wyszukiwaniem, jakiś taki przestronniejszy. Gdy znalazła się niedawno aplikacja (OpenOffice Impress – swoją drogą też ma rzeczy, przy których PowerPoint jest lepszy), która otworzyła dialog starego typu zamiast nowego zupełnie mi nie pasował.

Małe, drobne usprawnienia. Być może Linuksowcy zaraz przyjdą i powiedzą, że oni to już mieli od wieków i w ogóle, ale trudno ;-) Ja tylko podkreślam, co nowego, drobnego i użytecznego przynosi Windows Vista, na co może nie wszyscy zwracają uwagę zaatakowani przez Flip 3D i “koszty ochrony treści systemu Windows Vista”, wymagania systemowe, które do najmniejszych nie należą niestety oraz cenę, która niska nie jest, ani tym bardziej zerowa. Oraz wszelkie bajery bądź usprawnienia użyteczności, jakie posiadają systemy z pingwinem.

Święte wojny z okazji premiery już ucichły, całe szczęście, bo nie do wytrzymania to było.